Review: Vilde

Introductie
Vilde is een roguelite first-person shooter ontwikkeld door Chaotic Minds en verscheen in juni 2025 voor PC. De game combineert Noorse mythologie met snelle actie en procedurieel gegenereerde werelden. Het is een spel dat je uitnodigt om keer op keer opnieuw te proberen, met telkens andere wapens, magische krachten en runecombinaties. Iedere run is anders, en het experimenteren met verschillende builds is de kern van de ervaring.

Wat meteen opvalt is de energieke speelstijl: je wisselt continu tussen traditionele wapens en krachtige spreuken. Je hebt geen tijd om stil te staan. Toch is Vilde meer dan alleen chaos: de game vraagt ook om strategische keuzes, zoals welke rune je kiest, welke upgrade je activeert en welk pad je neemt.

Combat en Speelmechaniek
De kern van Vilde is het gevechtssysteem, dat soepel en bevredigend aanvoelt. Je combineert vuurwapens met magische spreuken, wat je de vrijheid geeft om verschillende speelstijlen te proberen. Wil je vijanden van ver uitschakelen met bliksem, of juist in close combat met explosieve vuuraanvallen? De game laat beide toe en alles ertussenin.

Een grote rol hierin spelen de runes: kleine aanpassingen die je krachten versterken of veranderen. Denk aan runes die je bereik vergroten, je vuurkracht verhogen of juist je snelheid verbeteren. Ze geven je build telkens een unieke twist. Het vinden van de juiste combinaties is verslavend en zorgt ervoor dat geen twee runs hetzelfde aanvoelen.

Toch heeft die diepgang ook een keerzijde: niet alle runes worden goed uitgelegd. De omschrijvingen zijn soms vaag of technisch, waardoor je pas na meerdere runs doorhebt hoe iets werkt. Dit kan frustrerend zijn, vooral als je build per ongeluk minder effectief blijkt dan gedacht. Het spel verwacht van je dat je experimenteert en leert door te falen iets wat niet voor elke speler even aantrekkelijk is.

De vijandelijke AI is degelijk, maar niet bijzonder slim. Het gevaar zit eerder in het aantal vijanden en hoe snel je beslissingen moet nemen. Elke kamer is anders, elke situatie vraagt iets nieuws en je moet scherp blijven tot het einde. De structuur van de runs met kamers, beloningen en bossfights is duidelijk afgebakend en werkt goed voor een roguelite.

Visuele Presentatie en Audio
Qua stijl kiest Vilde voor een kleurrijk, mythisch palet dat leunt op Noorse invloeden. Denk aan besneeuwde tempels, magische bossen en ruïnes vol runen en symboliek. De game probeert niet realistisch te zijn, maar overtuigt wel in zijn sfeer. De omgevingen zijn mooi vormgegeven en de lichteffecten maken magie echt krachtig zichtbaar.

De vijanden variëren van doorsnee mobs tot groteske, mythologische wezens. Elk heeft een herkenbaar design en duidelijke animaties, wat belangrijk is bij snelle combat. Het is altijd duidelijk wie wat doet, zelfs als het scherm vol ontploffingen en effecten staat.

De muziek ondersteunt de actie goed. Tijdens gevechten gaat het tempo omhoog, met opzwepende drums en synths. In rustigere momenten daalt het tempo, al voelt dat soms wat onwennig: bepaalde tracks sluiten niet helemaal aan bij de sfeer van het level. Geluidseffecten zijn krachtig – vooral wapens en spreuken klinken indrukwekkend maar sommige ambient sounds zijn wat generiek.

Voice acting is afwezig, en dat mis je pas als je langer speelt. De wereld voelt hierdoor soms iets minder levend aan dan hij had kunnen zijn, zeker gezien het mythologische thema. Teksten komen via korte pop-ups en zijn functioneel, maar niet meeslepend.

Interface en Onboarding
De interface doet wat hij moet doen, maar mist finesse. Navigeren tussen wapens, upgrades en runes werkt goed, maar informatie is vaak minimaal. Je weet niet altijd precies wat een rune of upgrade doet, en dat maakt het lastig om gefundeerde keuzes te maken vooral in snelle situaties.

Voor ervaren spelers is dit geen groot probleem, maar nieuwkomers in het genre kunnen hierdoor overweldigd raken. De tutorial is beperkt en verwacht van je dat je zelf veel ontdekt. Er is geen codex of ingame encyclopedie die termen uitlegt, wat jammer is voor een game met zoveel systeemtjes en synergieën.

Toch voelt het bedienen van de game goed. De controls zijn strak, reageren snel en je kunt vrijwel alles met hotkeys regelen. Ook het wisselen tussen wapens, sprinten, dashen en spreuken gebruiken gaat vloeiend. Zodra je de systemen doorhebt, voelt alles natuurlijk.

Performance en Replaywaarde
Op technisch vlak doet Vilde het uitstekend. De game draait soepel, ook op midrange pc’s. Framedrops zijn zeldzaam, zelfs tijdens hectische gevechten met veel effecten op het scherm. Laadtijden zijn kort en bugs kwamen tijdens mijn tests nauwelijks voor.

De procedureel gegenereerde levels zorgen ervoor dat elke run anders voelt. Combineer dat met tientallen runes, verschillende wapens en een groeiende moeilijkheidsgraad, en je hebt een solide basis voor herspeelbaarheid. Je komt vaak net niet ver genoeg en wil “nog één keer proberen” het klassieke roguelite-effect.

Er zijn wel beperkingen. Het gebrek aan verhaal of progressie tussen runs maakt dat de game op de lange termijn iets repetitief kan worden. Er zijn geen permanente unlocks of duidelijke einddoelen buiten het verslaan van de eindbaas. Voor sommigen is dat een pluspunt pure gameplay maar anderen zullen meer narratieve beloning missen.

Er is momenteel ook geen multiplayer of co-op. Dat is begrijpelijk, maar gezien het tempo en de opzet zou een coöperatieve modus een leuke aanvulling kunnen zijn. Misschien iets voor de toekomst.