Review: There's a Gun in the Office

Verhaal:
Het verhaal van There's a Gun in the Office is opzettelijk vaag, en dat is precies waar de kracht ligt. Je wordt wakker in een afgesloten kamer, een stem vertelt je kalm dat je moet blijven zitten en geen vragen moet stellen. De toon is direct: "er is een pistool in dit kantoor, en jij moet het vinden." Wat volgt is geen klassiek plot met wendingen en dialoog, maar eerder een fragmentarische ervaring waarbij het verhaal zich opbouwt via observatie, suggestie en impliciete dreiging. Elk object dat je vindt een sleutel, een briefje, een vreemd geluid draagt bij aan het gevoel dat je in een veel groter en angstaanjagender geheel bent beland.

Graphics:
Visueel presenteert There's a Gun in the Office een ingetogen realisme. De setting een ogenschijnlijk gewone kantoorruimte/appartement is eenvoudig, maar overtuigend uitgevoerd. Er is aandacht besteed aan details zoals vloertegels, deurknoppen, hangsloten en keukenkastjes. Deze omgeving voelt authentiek en versterkt het gevoel van beklemming dat centraal staat in de ervaring. Echter, als zelfstandig project valt de grafische laag soms tegen: texturen kunnen wat korrelig zijn, en de belichting mist finesse. Nachtelijke scènes zijn donkerder dan gedacht, en indirect licht is niet altijd natuurlijk. Al met al verbeteren de graphics de sfeer, maar merk je hier en daar beperkingen in visuele finesse.

Besturing:
De besturing is functioneel en gericht op simplistische interactie deuren openen, sleutels oppakken, items verplaatsen, en uiteraard: sluipen. De keuze om de protagonist zelf objecten te laten pakken en vasthouden (bijvoorbeeld met de sleutel bij het oor) vergroot de betrokkenheid en spanning. Toch voelt de input soms stijf en traag het voelt alsof je beweegt in traag tempo, soms net iets te traag voor de urgentie. Tijdens ontdekkingsslagen miste ik flexibiliteit: een knop voor snel uitrusten, of een duik om een vallend voorwerp te ontwijken, zou fijn zijn geweest. Een ander knelpunt: het overzicht houdt soms te veel vast je hebt voortdurend een visueel overzicht van hoe de kamers eruit zagen, wat de paranoïde spanning vermindert.

Level-systeem:
Ik waardeer de minimalistische aanpak: geen RPG-achtige levels of skilltrees, maar een opbouwend spelconcept over meerdere dagen. Dag na dag bouw je voort op je verkenning, met als doel dichter bij “the gun” te komen – en uiteindelijk te ontsnappen. Het gevoel van tijdsdruk en wachttijd (je moet telkens wachten tot je ontvoerders terug zijn) werkt goed, maar er had meer variatie in mogen zitten. Soms voelt elke dag hetzelfde: verken, organiseer, backtrack, terug in je cel. Wat gameplay-dynamiek tussendoor (zoals subtiele afwijkingen in routine) had voor meer sprankeling gezorgd.

Gebieden:
De setting is beperkt tot enkele kamers en een korte corridor. Dit is opzettelijk: de game bouwt op beklemming in een claustrofobische ruimte. Elke deur, elke kast is functioneel en relevant. De ruimtes voelen realistisch je kennis van een appartement komt van pas. Toch betekent het beperkte aantal omgevingen dat je weinig variatie ervaart. Na twee keer doorlopen herken je elke plank, elk schilderijtje. Daardoor vermindert de spanning die je anders krijgt van het onzekere parcours.

Muziek & Audio:
De audio is absoluut het krachtigste element van de game. Er is nauwelijks muziek wat er is dient voornamelijk om spanning op te bouwen. In plaats daarvan staan achtergrondgeluiden en externe geluiden centraal: voetstappen, deuren die openen, sloten die klikken. Die stilte doorbroken door realistische knallen bouwt constant aan de paranoia. Dit versterkt de psychologische horrorvibe: je hoort iemand aankomen, maar ziet niets. Die afwezigheid van melodie versterkt het effect, en elke piano-achtige toon of dun drumritme werkt spaarzaam maar doeltreffend.