Review: Nobody Nowhere

Verhaal:
Nobody Nowhere speelt zich af in het jaar 2079 en volgt een Replicant die ontwaakt in een geheim laboratorium tijdens een levensbedreigende situatie. Terwijl een organisatie genaamd White Dove probeert hem te redden, onthult hij een geheim dat zijn gehele bestaan in twijfel trekt. Dit spel verkent diepgaande kwesties met betrekking tot menselijkheid, bewustzijn en zelfs identiteit. Het verhaal heeft een filosofische aard en is vol emoties, terwijl het toch genoeg diepgang biedt om zijn spelers geboeid te houden.

Graphics:
De pixel art in woorden in dit level prachtig uitgewerkt en de kleuren en het licht zijn sfeervol. Dagdelen en tijdstippen in dit spel veranderen en hoewel de animaties beperkt zijn, weet de game wat emotie over te brengen. Portretten van de karakters en details in de omgeving maken dit mogelijk. Elke cutscene of dialoog die hierboven verteld wordt in de gesprekken die de speler voert zijn primair in de zintuigen over emotie.

Besturing:
De besturing is eenvoudig en soepel. Het spel combineert aspecten van visuele romans met lichte interactie, zoals verkenning, puzzels en minigames. Alles is zo intuïtief dat de focus op het verhaal kan liggen. 

Gebieden: 
De game biedt verrassend veel afwisseling: meer dan 50 unieke gebieden, ruim 130 karakterillustraties en meer dan 260 pixelanimaties. Elk gebied heeft een eigen sfeer en draagt bij aan het verhaal, waardoor het nooit eentonig wordt. 

Muziek:
De soundtrack is kalm, sfeervol en goed getimed. Vooral in emotionele scènes versterkt de muziek de impact. Het eindthema is bijzonder sterk en blijft hangen, zelfs na het beëindigen van de game.