review: liquor store simulator

Heb je je ooit afgevraagd hoe het zou zijn om je eigen bedrijf te runnen, om vervolgens te ontdekken dat je grootste prestatie ook de sleutel was tot je eeuwige verdoemenis? Nou,  Liquor Store Simulator is hier om je een groot glas van die exacte existentiële angst in te schenken, en geloof me, het heeft een bittere nasmaak. 

Ik zal eerlijk zijn, de eerste paar uur zijn pure, gedistilleerde ontspanning. Het is het perfecte "zet je hersenen uit" spel. Er zit een eenvoudige, meditatieve vreugde in de routine voorraad bestellen, netjes flessen "Soda Puppy" op de planken schikken en mijn muren schilderen in een paarse tint die zo aanstootgevend is dat het waarschijnlijk als wapen kan worden gebruikt. De kernlus is solide. Je controleert ID's, betrapt tieners met hilarisch neppe ID's en ziet langzaam je kleine winkel op de hoek groeien. Het is het soort chille, low stakes kapitalisme dat perfect is om naar een podcast te luisteren of gewoon na een lange dag te ontspannen. De progressie voelt goed en een tijdje voelde ik me een echte drankenbaron. 

En toen gebeurde het. Na uren malen heb ik eindelijk genoeg geld gespaard om de heilige graal te ontgrendelen de tapbiertap. Dit was het. De upgrade die van mijn bescheiden winkel een echte bestemming zou maken. Ik installeerde het met plezier en stelde me de winst voor die binnenstroomde. De realiteit was een nachtmerrie. Mijn werknemers, voor wie ik een mooi loon betaal, zitten liever vast aan een deurpost dan dat ze ook maar één pint inschenken. Ze weigeren aan de kraan te werken. Dat betekende dat ik, de trotse eigenaar, er nu permanent aan vastgeketend was. De game veranderde onmiddellijk van een managementsim in "Bartender Simulator Hell's Own Taproom". Ik werd een gevangene in het paleis dat ik bouwde, en bracht elke dag door met het tappen van pinten voor een eindeloze rij klanten met dode ogen terwijl mijn andere taken zich opstapelden. Ik heb er niet alleen spijt van dat ik het heb ontgrendeld; Ik wil het uit de muur scheuren en in de zon gooien. 

Als mijn personeel het meest winstgevende deel van de winkel niet actief negeert, geven ze een masterclass in inefficiëntie. De herbevoorradings AI is een lust voor het oog. Ik heb gebiologeerd toegekeken hoe twee van mijn medewerkers exact dezelfde krat bier pakken, naar hetzelfde schap waggelen, en nadat de eerste het heeft opgeslagen, haalt de tweede zijn schouders op, draait zich om en loopt terug naar het magazijn met de nu nutteloze doos. Ik betaal niet alleen voor arbeid; Ik betaal voor performancekunst over de zinloosheid van het bestaan. 

Zodra de aanvankelijke charme is uitgewerkt en je vrede hebt gesloten met je lot als vervloekte barman, beginnen er andere scheuren te verschijnen. De economie in de late game is meedogenloos. Upgrades springen plotseling naar prijzen die zo absurd zijn dat je zou denken dat de planken van massief goud zijn gemaakt. Het spel wordt een serieuze sleur en de lus van opslaan en verkopen wordt muf als er geen zinvol doel meer te bereiken is. Het is een solide basis, maar het mist die extra hoeveelheid inhoud - meer decoraties, meer klantinteracties, wat dan ook    om het op de lange termijn interessant te houden.