review: Food Truck Simulator

Food Truck Simulator, wat me eerlijk gezegd verbaasde. Je speelt als een jonge man wiens vader helaas is overleden; je hebt zijn foodtruck meegenomen om hem te eren, maar je krijgt een probleem als je Dennis ontmoet. Dennis is een andere foodtruck-operator die van je leven een nachtmerrie maakt door je garage in brand te steken. Vreemd genoeg wordt hij hier nooit voor gearresteerd, ondanks dat hij je bijna heeft vermoord, maar dat zijn videogames. Je zult moeten werken om een nieuwe vrachtwagen en contacten op te bouwen en misschien zelfs wraak te nemen op de oude Dennis. De plot is genoeg om je een reden te geven om alles te doen, maar het zal geen prijzen winnen, en zelfs de occasionele morele keuze-opties voelen een beetje geforceerd aan. Het probleem is dat geen van de keuzes of gebeurtenissen thuiskomt en uiteindelijk erg aanvoelt door de cijfers. 

De gameplay is in feite opgesplitst in drie verschillende aspecten. De eerste is je garage, waar je je busje kunt upgraden, ingrediënten kunt bestellen of af en toe een missie kunt accepteren om wat extra geld te verdienen. Zodra dat is gebeurd, kun je de open wereld in rijden om de ingrediënten te verzamelen, naar eetgelegenheden te gaan of een levering te voltooien. Het loopt allemaal in elkaar over, hoewel het vervelend wordt om terug te rijden naar de garage om nieuw eten te bestellen en dan weer op pad te gaan om het op te halen. Je kunt direct naar de winkel gaan, maar als je het bestelt en er vervolgens binnen een bepaalde tijd bent, krijg je korting. Het rijden is niets bijzonders: het busje voelt gewichtloos aan en slingert veel tegen dingen aan. Gelukkig is er niets om op te letten tijdens het rijden, want je kunt toch niets beschadigen. Eerlijk gezegd voelt het reizen als het minst bewerkte aspect van het spel.

Over keukens gesproken, het is tijd om in te gaan op het vlees en de aardappelen (heh) van het spel. Je hebt een schat aan mogelijkheden als het gaat om koken, of het nu Italiaans, Amerikaans of Aziatisch is. Je hebt echter de neiging om je te concentreren op de wensen van mensen op een bepaald gebied. Als je bijvoorbeeld op het strand bent, willen mensen meestal geen sushi. De manier waarop het werkt, is dat je een bestelling van een klant krijgt en een bepaalde hoeveelheid tijd hebt om het eten te koken. Laten we het voorbeeld nemen van een cheeseburger: dit is wat we moeten doen om hem te koken. Eerst kijken we hoe de klant de burger wil (ze willen dat hij doorbakken is omdat het monsters zijn). Dus we zetten het vuur aan en leggen het pasteitje op de grill. Terwijl dat gebeurt, moeten we het broodje doormidden snijden: dit wordt gedaan door het mes (weergegeven door een blauwe lijn) te bewegen en op de onderste gezichtsknop te drukken om het te snijden. Als de *hurk* doorbakken burger klaar is, is het tijd om het broodje in een doos te doen, dan het vlees met wat kaas plus het bovenste broodje. Daar ben je klaar.

Eerder zei ik dat de game enigszins lijdt onder de controller, en dit is waarom eindelijk. Het probleem is dat, naarmate je meer bestellingen krijgt, er een zekere mate van finesse vereist is. Neem bijvoorbeeld het snijden van dingen: brood snijden is prima; Je hebt maar twee plakjes nodig, maar met andere ingrediënten moet je veel snijden om de beste waarde te krijgen. Dit komt omdat als je het eenmaal van het bord hebt verwijderd, dat item verdwenen is. Je krijgt maar één plakje. Voeg daarbij hoe strak je moet zijn om dingen op borden of dozen te plaatsen, en de controller maakt het allemaal een beetje stressvoller dan nodig is.

Food Truck Simulator niets bijzonders; in werkelijkheid is het vaak ronduit meh. Het eten ziet er plastic uit en de personagemodellen kunnen behoorlijk angstaanjagend zijn als ze achter je opduiken. Ook zijn bepaalde voedselsoorten klein als ze worden gesneden. Ik heb langer dan ik zou willen geprobeerd een plakje chili op te rapen. Sommige stemacteurs klaren de klus, maar ik heb het gevoel dat het schrijven wel wat punch-up had kunnen gebruiken.