Review: Altheia The Wrath of Aferi

Altheia: The Wrath of Aferi is een third-person puzzle-adventure met een sterke nadruk op coöperatieve puzzels, een sprookjesachtige wereld en een rustig tempo. De game wordt ontwikkeld door een kleinere studio en draait op Unreal Engine, en dat is te merken zowel in positieve als in minder positieve zin. Wat je krijgt is een ambitieuze, sfeervolle ervaring die indruk maakt met visuals en vibe, maar op andere vlakken nog wat onvolwassen aanvoelt.

In Altheia volg je Lili en Sadi: een Guardian en een jonge Monk die samen op pad gaan om het mystieke eiland Atrea te bevrijden van de dreiging van Aferi, een duistere kracht die langzaam de wereld opslokt. Het verhaal is helder en rechttoe rechtaan, maar bevat ook persoonlijke thema’s zoals verlies en verbondenheid. Je wisselt tijdens het spelen actief tussen beide personages, wat essentieel is voor het oplossen van puzzels en het verkennen van de wereld.

Wat meteen opvalt, is hoe mooi de wereld is vormgegeven. De artstyle heeft een cel shaded look met zachte kleuren, dromerige landschappen en sfeervolle verlichting. Denk aan een mix van Journey, Rime en The Legend of Zelda: Breath of the Wild maar dan met een eigen, iets ingetogener stijl. De muziek is subtiel maar effectief, met rustige ambient tracks die nooit de aandacht opeisen, maar wel bijdragen aan de mysterieuze sfeer van de game.

De kern van de gameplay draait om het combineren van de unieke vaardigheden van Lili en Sadi. Waar Lili objecten kan manipuleren met magische energie, kan Sadi juist schakelaars activeren en bepaalde magische zones betreden. Het samenwerken van deze twee is goed uitgewerkt, met puzzels die soms verrassend creatief zijn. Vooral in tempels en ruïnes zit er genoeg variatie in de uitdagingen, al blijft de moeilijkheidsgraad over het algemeen vrij mild.

Toch laat de game wat steken vallen. Technisch gezien voelt Altheia onaf. Er zijn merkbare bugs: geluidseffecten die niet afspelen, visuele glitches, en af en toe momenten waarop je vastloopt in de omgeving. De camera is vaak de grootste boosdoener vooral in nauwe ruimtes of bij platformsecties kiest deze regelmatig een ongunstige hoek. Ook de besturing is soms net niet strak genoeg, wat frustrerend wordt bij precieze timing.

Een ander punt van kritiek is de wereldopbouw. Hoewel de omgevingen uitnodigen tot verkenning, biedt de game weinig beloning voor spelers die van het pad afwijken. Optionele routes leveren zelden iets op, en dat haalt de motivatie weg om de wereld echt te verkennen. Ook het upgrade-systeem is wat vaag en mist duidelijke visuele feedback, waardoor het nooit echt impactvol aanvoelt.

Narratief gezien blijft het verhaal aan de oppervlakte. De setting is interessant en er zijn duidelijke thema’s, maar personages missen de diepgang om echt te blijven hangen. Je begrijpt hun doelen, maar voelt ze niet altijd. Dat maakt dat de emotionele momenten niet de impact hebben die ze zouden kunnen hebben.

Wat overblijft is een game met een sterke sfeer, een mooie visuele stijl en goed uitgewerkte puzzels, maar ook met technische onvolkomenheden en gemiste kansen. Altheia voelt als een game die met een paar patches en wat extra verfijning veel sterker zou kunnen zijn.

Voor liefhebbers van rustige avonturengames met een focus op samenwerking, sfeer en licht puzzelwerk, is Altheia zeker de moeite waard. Verwacht geen perfect afgewerkt product, maar wel een unieke ervaring met een duidelijk creatief hart.